Aktualności i wydarzenia

Historia Różańca W pierwszej ćwierci XV wieku dominikanin Alan de la Roche założył Bractwo Różańcowe we Francji, Saksonii i Niderlandach. Kiedy apel o papieską aprobatę dla Bractwa Różańcowego nie odniósł skutku, 8 września 1475 roku Jacob Spranger założył Bractwo Różańcowe w kościele dominikanów w Kolonii w Niemczech. 2 października 1898 roku papież Leon XIII wydał Konstytucję Apostolską Najświętszego Różańca zawierającą prawa, prawa i przywileje Bractwa. Stwierdził w niej, że Bractwo zostało ustanowione, aby wierni, zjednoczeni w braterskiej miłości przez modlitwę Różańca, mogli chwalić i czcić Najświętszą Maryję Pannę i zapewnić sobie Jej patronat. W święto św. Antoniego, gdy troje pastuszków wraz z innymi osobami zebrało się w Fatimie i pobożnie odmówiło Różaniec, ukazała się piękna Pani po raz drugi, mówiąc: „Odmawiajcie Różaniec każdego dnia, a po dziesiątce „Chwała Ojcu…” dodajcie tę modlitwę: „O mój Jezu, odpuść nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego i zaprowadź wszystkie dusze do nieba, a szczególnie te, które najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”. Historia Towarzystwa Różańcowego Towarzystwo Różańcowe zostało założone w parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w 1900 roku pod przewodnictwem o. Franciszka Chałupki. Towarzystwo zostało zreorganizowane 17 września 1914 roku pod przewodnictwem proboszcza, Czcigodnego Lawrence’a M. Cymana, OFM Conventual. Od momentu powstania Towarzystwo Różańcowe miało tylko siedmiu prezesów: Marię Wiśniowską, Victorię Rempalski, Marię Świerad, Marię Lulę, Helenę Zdeb, Berthę Guzek i Sonję M. Grinuk, która pełniła tę funkcję od 1996 roku. W październiku 2000 roku Towarzystwo liczyło 618 członków. W pewnym momencie liczyło 900 osób. Członkowie są podzieleni na „Róże”, z których każda liczy 15 członków. Każdemu członkowi przypisana jest jedna z 4 tajemnic.