Namaszczenie chorych

Sakrament namaszczenia chorych daje siłę i wsparcie. Można go udzielić każdemu, kto zmaga się z chorobą.

W Kościele katolickim Ostatnie Namaszczenie, czyli Ostatnie Namaszczenie, to namaszczenie udzielane w chwili śmierci. Od Soboru Watykańskiego II sakrament ten nazywa się obecnie Namaszczeniem Chorych i został rozszerzony, aby oferować uzdrowienie i pocieszenie w chwilach choroby, które mogą nie prowadzić do natychmiastowej śmierci. Mówiąc o szerszym stosowaniu tego sakramentu, papież Paweł VI opowiedział się za „szerszą dostępnością sakramentu i jego rozszerzeniem – w rozsądnych granicach – także poza przypadki choroby śmiertelnej”. W przeciwieństwie do tradycyjnego rozumienia Ostatniego Namaszczenia, sakrament Namaszczenia Chorych powinien być udzielany we wspólnocie. Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza, że chorzy, którym udziela się namaszczenia, powinni być „wspierani przez swojego pasterza i całą wspólnotę kościelną, która jest wezwana do otaczania chorych w szczególny sposób modlitwą i braterską opieką” (1516). „Jak wszystkie sakramenty, namaszczenie chorych jest celebracją liturgiczną i wspólnotową… Bardzo wskazane jest celebrowanie go w ramach Eucharystii” (1517).

Uzdrowienie, które dokonuje się w sakramencie namaszczenia, niekoniecznie jest uzdrowieniem fizycznym. Choć wierzymy, że uzdrowienie fizyczne może nastąpić dzięki wielkiej mocy Bożej, łaska wlana przez ten szczególny sakrament przypomina o wiecznej obecności Boga w naszym ludzkim cierpieniu. Kiedy kapłan błogosławi olej namaszczenia, prosi Boga: „Ześlij moc Ducha Świętego, Pocieszyciela, na ten cenny olej i uczyń ten olej lekarstwem dla wszystkich, którzy zostaną nim namaszczeni; ulecz ich na ciele, duszy i duchu i uwolnij od wszelkiego cierpienia” (Duszpasterstwo Chorych, 123). „Udzielanie namaszczenia chorych polega zasadniczo na namaszczeniu czoła i rąk chorego (w obrządku rzymskim) lub innych części ciała (w obrządku wschodnim), przy czym namaszczeniu towarzyszy modlitwa liturgiczna celebransa, prosząca o szczególną łaskę tego sakramentu” (KKK 1531).