Święcenia

i wy sami, niczym żywe kamienie, budujcie się w dom duchowy, by stanowić święte kapłaństwo i składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. (1 Piotra 2:5)

„Święcenia kapłańskie są sakramentem, dzięki któremu misja powierzona przez Chrystusa Apostołom jest nadal sprawowana w Kościele aż do końca czasów… Obejmuje on trzy stopnie święceń: episkopat, prezbiterat i diakonat” (KKK 1536). Diakoni, prezbiterzy i biskupi są niezbędni dla Kościoła katolickiego, ponieważ wierzymy, że kontynuują dzieło rozpoczęte przez Apostołów.
Od początku posługa święceń była udzielana i sprawowana w trzech stopniach: biskupstwa, prezbiterów i diakonów. Posługi udzielane przez święcenia są niezastąpione dla organicznej struktury Kościoła: bez biskupa, prezbiterów i diakonów nie można mówić o Kościele. (KKK 1593)
Święcenia kapłańskie to obrzęd, podczas którego udziela się sakramentu święceń. Biskup udziela sakramentu święceń przez włożenie rąk, które udziela mężczyźnie łaski i władzy duchowej do sprawowania sakramentów Kościoła.
Sakrament święceń kapłańskich udzielany jest przez włożenie rąk, po którym następuje uroczysta modlitwa konsekracyjna, w której prosi się Boga o udzielenie wyświęconemu łask Ducha Świętego, niezbędnych do pełnienia posługi. Święcenia wypalają niezatarty charakter sakramentalny (KKK 1597).

Kto otrzymuje święcenia kapłańskie?

Kościół udziela sakramentu święceń kapłańskich wyłącznie ochrzczonym mężczyznom (viri), których zdolność do wykonywania posługi kapłańskiej została należycie uznana. Wyłącznie władza kościelna ma obowiązek i prawo do powołania kogoś do przyjęcia sakramentu święceń kapłańskich (KKK 1598). W Kościele łacińskim sakrament święceń kapłańskich do prezbiteratu jest zazwyczaj udzielany tylko kandydatom, którzy są gotowi dobrowolnie przyjąć celibat i publicznie wyrażają wolę pozostania w celibacie z miłości do Królestwa Bożego i służby ludziom (KKK 1599).
Sobór Watykański II przypomina nam, że misja duchowieństwa, choć wyjątkowa, jest ściśle powiązana z misją wiernych świeckich:
Choć różnią się od siebie istotą, a nie tylko stopniem, kapłaństwo powszechne wiernych i kapłaństwo urzędowe, czyli hierarchiczne, są jednak ze sobą powiązane: każde z nich na swój własny, szczególny sposób jest uczestnictwem w jedynym kapłaństwie Chrystusa. Kapłan urzędowy, mocą świętej władzy, którą się cieszy, naucza i rządzi ludem kapłańskim; działając w osobie Chrystusa, sprawuje ofiarę eucharystyczną i składa ją Bogu w imieniu całego ludu. Wierni zaś, na mocy swego królewskiego kapłaństwa, uczestniczą w ofiarowaniu Eucharystii. Sprawują oni również to kapłaństwo przez przyjmowanie sakramentów, modlitwę i dziękczynienie, świadectwo życia świętego oraz przez wyrzeczenie się siebie i czynną miłość (Lumen gentium 10).