Pokuta

Sakrament pojednania składa się z czterech etapów: odczuwamy skruchę za nasze grzechy i nawracamy serce, by zmienić nasze postępowanie. Wyznajemy nasze grzechy i ludzką grzeszność przed kapłanem. Otrzymujemy i przyjmujemy przebaczenie (rozgrzeszenie) i zostajemy z nich uwolnieni. Celebrujemy wieczną miłość Boga do nas i zobowiązujemy się do życia chrześcijańskiego. Grzech niszczy naszą relację z Bogiem, z samym sobą i z innymi. Jak stwierdza Katechizm:

Dojrzałe rozumienie grzechu obejmuje refleksję nad naszymi myślami, czynami i zaniedbaniami, a także analizę wzorców grzechu, które mogą pojawić się w naszym życiu. Z sercem skruszonym jesteśmy również wezwani do refleksji nad skutkami naszych grzechów dla szerszej społeczności i nad tym, jak możemy uczestniczyć w grzesznych systemach. Skrucha i nawrócenie prowadzą nas do szukania przebaczenia grzechów, aby naprawić nadszarpnięte relacje z Bogiem, samym sobą i innymi. Wierzymy, że tylko wyświęceni kapłani mają władzę odpuszczania grzechów spod władzy Kościoła w imię Jezusa Chrystusa (KKK 1495). Nasze grzechy są odpuszczane przez Boga, za pośrednictwem kapłana. Duchowe skutki sakramentów pojednania obejmują: pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę; pojednanie z Kościołem; odpuszczenie kary wiecznej za grzechy śmiertelne; odpuszczenie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych za grzechy; pokój i pogodę sumienia oraz duchową pociechę; wzrost sił duchowych do chrześcijańskiej walki (KKK 1496). Indywidualna spowiedź przed kapłanem jest głównym środkiem rozgrzeszenia i pojednania z grzechów ciężkich w Kościele. Sakrament pojednania uwalnia nas od grzesznych wzorców postępowania i wzywa do całkowitego nawrócenia do Chrystusa. Pojednanie uzdrawia nasze grzechy i naprawia nasze relacje.