Papiestwo i jedność chrześcijan

Papież

Jako Wikariusz Jezusa Chrystusa, Papież rządzi Kościołem katolickim jako jego najwyższa głowa. Papież, jako biskup Rzymu, jest najwyższym pasterzem i pasterzem całego Kościoła. Wierzymy, że Papież jest następcą Piotra, a jego biskupi są następcami Dwunastu Apostołów.
Wszędzie jest jasne, że chodzi o biskupów działających w porozumieniu ze swoją głową, nigdy o biskupów działających niezależnie od papieża. W tym ostatnim przypadku, bez działania głowy, biskupi nie mogą działać jako kolegium: wynika to jasno z pojęcia „kolegium”. Ta hierarchiczna komunia wszystkich biskupów z Papieżem jest z pewnością mocno zakorzeniona w Tradycji. (Lumen Gentium, Nota wyjaśniająca)
W Dziejach Apostolskich dowiadujemy się, że Piotr jest głową Kościoła pierwotnego. Kiedy Piotr otrzymuje „klucze królestwa”, Chrystus ustanawia boski urząd przywódcy nad Kościołem. Trwałość urzędu papieża jest kluczowa dla wiecznej natury Kościoła.
„Biskup Rzymu, głowa Kolegium Biskupów, cieszy się tą nieomylnością z mocy swego urzędu, gdy jako najwyższy pasterz i nauczyciel wszystkich wiernych – który umacnia braci w wierze – ogłasza definitywnym aktem naukę dotyczącą wiary lub obyczajów… Nieomylność obiecana Kościołowi przysługuje również Kolegium Biskupów, gdy wraz z następcą Piotra sprawuje ono najwyższy Urząd Nauczycielski”, przede wszystkim na Soborze Powszechnym. Gdy Kościół poprzez swoje najwyższe Magisterium przedstawia naukę „do wierzenia jako objawioną przez Boga” i jako naukę Chrystusa, definicje „należy przyjąć posłuszeństwem wiary”. Ta nieomylność rozciąga się aż do samego depozytu Objawienia Bożego. (KKK 891) Boża asysta jest również udzielana następcom Apostołów, nauczającym w komunii z następcą Piotra, a w szczególności biskupowi Rzymu, pasterzowi całego Kościoła, gdy – nie formułując nieomylnej definicji i nie wypowiadając się w sposób „definitywny” – w ramach wykonywania zwyczajnego Magisterium przedstawiają naukę, która prowadzi do lepszego zrozumienia Objawienia w sprawach wiary i moralności. Wierni „powinni przylgnąć do tego zwyczajnego nauczania z religijną uległością”, która, choć różni się od uległości wiary, jest jednak jej przedłużeniem. (KKK 892)

Jedność Chrześcijan

Jedność jest niezbędna dla naśladowców Jezusa. Ewangelia Jana przypomina nam: „Przekazałem im chwałę, którą Mi dałeś, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie. Oby się zespolili w jedności, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś ich umiłował, tak jak Mnie umiłowałeś” (J 17, 22-23). Kościół katolicki jest zjednoczony pod przewodnictwem Biskupa Rzymu, Papieża. Historyczne zawirowania i schizmy doprowadziły do rozłamu, a Kościoły prawosławne nie są już w pełni zjednoczone z katolicyzmem rzymskim. Począwszy od Jana XXIII, poprzez pontyfikat Jana Pawła II i naszego obecnego papieża, trwa ruch na rzecz pełnej jedności chrześcijańskiej.